Objawienia Niepokalanej

Wizja Panny Możnej, jej znaczenie i wizja awersu medalika

O godz. 17:30 S. Katarzyna wraz z innymi siostrami modliła się w kaplicy. Po połowie medytacji, w najgłębszej ciszy, usłyszała szelest jakby jedwabnej sukni dochodzący od strony bocznego chóru. Następnie na wysokości obrazu św. Józefa (dziś dokładnie w tym miejscu znajduje się figura Panny Możnej) zobaczyła stojącą postać Najświętszej Dziewicy, której piękna nie była w stanie opisać swoimi słowami. Maryja, średniego wzrostu, ubrana była w białą suknię podobną do tej, jaką noszą niezamężne kobiety – sięgającą do kostek, z długimi prostymi rękawami, zapiętą pod szyję. Jej głowę okrywał biały welon sięgający do stóp. Włosy spinała jakby przepaska ozdobiona koronką szeroką na 3 cm. Matka Boża stała na białej półkuli. W Swoich dłoniach na wysokości przepasania bioder trzymała złoty glob, wyobrażający kulę ziemską, zwieńczony małym krzyżykiem. Niepokalana trwając na modlitwie ofiarowywała go Bogu. Wzrok miała wzniesiony ku niebu, a Jej twarz początkowo poważna jakby zdradzała niepewność, czy Jej modlitwy zostaną wysłuchane. Jako nasza Matka i Wspomożycielka wstawiała się za całą odkupioną ludzkością do Swojego Syna. Po chwili, gdy s. Katarzyna wpatrywała się w postać Najświętszej Panny, zobaczyła, jak Jej twarz się rozchmurzyła, co odczytała jako wysłuchanie Jej próśb. W pewnym momencie na palcach Maryi pojawiły się pierścienie wykładane drogimi, pięknymi kamieniami, z których zaczęły wychodzić promienie światła. Z klejnotów o różnej wielkości wydobywały się promienie bardziej lub mniej intensywne i rozchodziły na wszystkie strony. S. Katarzyna spostrzegła, jak Niepokalana opuściła Swój wzrok i skierowała go w jej stronę. Wówczas usłyszała w sercu głos, który mówił: „Kula ziemska, którą widzisz [chodzi o tę w dłoniach], przedstawia cały świat, a szczególnie Francję… i każdego człowieka z osobna”. Po chwili szarytkę doszły kolejne słowa: „Oto symbol łask [promienie], jakie spływają na ludzi, którzy mnie o nie proszą”. S. Katarzyna zapisała: „W tym momencie [Najświętsza Panna] pozwoliła mi odczuć, jak słodką rzeczą jest prosić ją o owe łaski i jak jest ona szczodra względem tych, którzy ją proszą. Iluż łask udziela ona tym, którzy ją o to proszą!”. Nowicjuszka, kontemplując postać Matki Bożej, zdziwiła się, ponieważ z niektórych kamieni wiązki światła nie wychodziły wcale. Usłyszała wówczas głos, że „drogocenne kamienie pozostające w cieniu symbolizują łaski, o które ludzie zapominają prosić Maryję”.